Köşedeki çay dükkânı, kasabanın sırlarını taşıyan insanların buluşma noktasıydı. Eski bir radyo ve duvardaki soluk konser afişleri mekanın hikâyelerini fısıldıyordu. Leyla, tezgâha yaklaşırken, dükkân sahibinin gözlerinde bir merak gördü — sanki o da uzun zamandır beklediği bir şeyi alacak gibiydi. “Festival için yardım mı arıyorsun?” diye sordu. Leyla başını salladı. “Evet. Hem fotoğrafçı hem hikâye avcısıyım.”
Gün batımının altın rengi, denizin kıyısındaki eski taş bankta oturmuştu. Rüzgâr elindeki fotoğrafı hafifçe salladı; görüntüde iki genç, elleri birbirine kenetlenmiş, gözlerinde hem umut hem de hüzün vardı. O anı çekmiş olan genç kadın, fotoğrafın arkasında yazılı küçük notu tekrar okudu: “Aşk, zamanın en cesur hali.” “Festival için yardım mı arıyorsun
Festivalin hazırlıkları, kasabanın bütün renklerini dışarı çıkarıyordu: el işi tezgâhları, rüzgârda sallanan renkli seramikler, lokal müzisyenlerin tekrar prova eden melodileri. Leyla, kamerayı omzuna astı ve kasabayı dolaşmaya başladı. Her köşe, her yüz bir tabloya dönüşüyordu. Fotoğraflarının arasında, bir kafede tek başına oturan genç bir adam dikkatini çekti. Adamın masasında eskimiş bir roman ve yarım kalmış bir fincan kahve vardı; bakışları pencereden dışarıda ilerleyen bulutlara doğru dalıyordu. Hem fotoğrafçı hem hikâye avcısıyım
